BógDuchowość

Ks. Robert Skrzypczak: czy dostrzegasz działanie Boga w swoim życiu?

fot. www.globalizacja.org

Jeśli dziś mamy na nowo stać się słuchaczami Bożego słowa – Dabar Jahwe, potrzebujemy odkryć jego prawdziwą naturę. Tylko wówczas będzie ono działało na nas jak deszcz lub śnieg, który spada na zeschniętą egzystencję, by ją nawodnić, użyźnić i uzdolnić do wydawania plonu. Poza pojęciami i sentencjami, oznacza ono historię, wydarzenie, zapowiedź, która się spełnia, przechodzi w fakt i trwa na wieki, nawet bez współpracy człowieka. To biblijne, hebrajskie rozumienie Słowa Bożego kłóci się z zalegającą w nas grecką, helleńską mentalnością, w której słowo oznacza bardziej ideę, myśl, refleksję lub teorię. Poznanie Boga jako Pana historii mówiącego wydarzeniami torowało drogę do ostatecznej odsłony Bożego Słowa w wydarzeniu Jezusa Chrystusa. Kościół jako wspólnota ludzi zwołanych głoszeniem Ewangelii i udzielających osobistej odpowiedzi mówiącemu Panu przybiera postać ludu słuchającego i posłusznego. Jako świadek i uczestnik Wcielenia i Zmartwychwstania Syna Bożego, przeobraża się on w środowisko osobowego wzrastania i dojrzewania ludzi do nieba. 

Wraz z realizacją historii zbawienia, która stanowi dynamiczny, etapowy proces przenikania obecnością Bożą poddanego złu i śmierci człowieka, narasta i dojrzewa w nim znajomość samego Boga i Jego zamiarów.

Cała historia wkraczania Boga w ludzkie dzieje to powolne, stopniowe odkrywanie tego, jaki On jest. Objawienie łączy się z „pedagogią Bożą”, która wychowuje ludzi do poznawania najwznioślejszych tajemnic. W Starym Testamencie wszystko skoncentrowane było na prawdzie, że Bóg jest jeden i jedyny – Adonai echat (Pwt 6, 9). Ponadto Izrael doświadczył Boga osobowego. Boska obecność, jakiej naród wybrany był świadkiem poprzez wydarzenia, kryła w sobie nieprzeniknione misterium wewnętrznej prawdy o Bogu, uzewnętrznianej stopniowo poprzez dzieło stworzenia i historię zbawczą, mianowicie że Stwórca jest bytem osobowym. 

Sobór Watykański II wyraził to następująco: „Bóg niewidzialny w nadmiarze swej miłości zwraca się do ludzi jak do przyjaciół i obcuje z nimi, aby ich zaprosić do wspólnoty z sobą i przyjąć ich do niej”. Bóg objawia swe oblicze poprzez czyny i słowa wzajemnie ze sobą powiązane. I posługuje się w tym celu – jako narzędziem autoprezentacji – czasem i historią. Jest Bogiem historii. „On przemawia do nas przez to, co jest nam najbardziej znane i łatwo postrzegalne, ponieważ stanowi rzeczywistość naszego codziennego życia, bez którego nie umielibyśmy się porozumieć”.